Preludium C-dur Bacha (BWV 846): historia i jak je zagrać

Kompozytor
Johann Sebastian Bach
Zbiór
Das Wohltemperierte Klavier, część I (ukończona w 1722)
Katalog
BWV 846
Tonacja
C-dur, 4/4
Poziom
Od zaawansowanych początkujących do wczesnego poziomu średniego
Na tej stronie
Takty 1–19 i akord końcowy, około 70 sekund

▶ Zagraj ten utwór na pianinie

O utworze

To preludium otwiera Das Wohltemperierte Klavier (po polsku także Klawesyn dobrze temperowany), zbiór 24 preludiów i fug, który Bach ukończył w 1722 roku: po jednym preludium i fudze w każdej tonacji durowej i molowej, począwszy od C-dur i w górę klawiatury o półton za każdym razem. „Dobrze temperowany” odnosi się do sposobu strojenia instrumentu klawiszowego, przy którym wszystkie te tonacje brzmią na jednym instrumencie znośnie, co w tamtych czasach wcale nie było oczywiste. Bach przeznaczył zbiór w równym stopniu do nauki, co do wykonywania, a preludium C-dur czyta się niemal jak lekcję harmonii: nie ma w nim melodii w zwykłym sensie, jest tylko łańcuch akordów, każdy rozłożony w ten sam sposób, takt po takcie.

Wcześniejsza, krótsza wersja znajduje się w zeszycie utworów klawiszowych (Klavierbüchlein), który Bach zaczął w 1720 roku dla najstarszego syna, Wilhelma Friedemanna. W XIX wieku Charles Gounod napisał do preludium melodię, która zasłynęła jako jego Ave Maria. Niektóre wydania z tamtego okresu dodawały między taktami 22 i 23 dodatkowy takt, którego nie ma w źródłach Bacha. Ten takt Schwenckego, nazwany od wydawcy, któremu się go przypisuje, jest pomijany we współczesnych wydaniach. Darmowe nuty znajdziesz w IMSLP.

Jak jest zbudowane

Każdy takt przebiega według tego samego planu. Niski dźwięk zostaje uderzony i przytrzymany, za nim pojawia się drugi, również przytrzymany, a potem trzy górne dźwięki akordu brzmią dwukrotnie jako wznosząca się figura. Dzieje się to dwa razy w takcie, więc każda harmonia trwa cały takt. Pierwsze cztery takty tworzą już kompletne zdanie muzyczne: C-dur, d-moll z septymą nad C w basie, G z septymą nad H i z powrotem C-dur.

Stamtąd Bach wędruje dalej, przez a-moll, D-dur i G-dur, obok dwóch napiętych akordów zmniejszonych w taktach 12 i 14, i z powrotem przez d-moll, F-dur i G z septymą do C. Ponieważ rytm nigdy się nie zmienia, ucho śledzi harmonię, a drobne zmiany, takie jak pojedynczy dźwięk przesuwający się o półton, stają się głównymi wydarzeniami. Całe preludium ma 35 taktów. Po takcie 19, w którym muzyka dochodzi do C-dur w niższym rejestrze, Bach buduje napięcie nad długo trzymanym G w basie, zanim zakończy w C.

Co usłyszysz na pianoinbrowser.com

Wbudowana wersja gra takty od 1 do 19 w spokojnym tempie 68 uderzeń na minutę, a potem kończy pełnym akordem C-dur. Takt 19 to naturalny punkt odpoczynku i rozsądny pierwszy cel. Dwa niskie dźwięki w każdej połowie taktu są trzymane przez pełną wartość, jak w nutach; tylko akord końcowy używa pedału sustain.

Jak ćwiczyć

  1. Naucz się akordów jako bloków. Zagraj pięć dźwięków każdego taktu jednocześnie i przechodź od taktu do taktu. Zauważ, które dźwięki zostają, a które się przesuwają; zwykle miejsce muszą zmienić tylko jeden lub dwa palce.
  2. Podziel ręce. Zwykle lewa ręka gra dwa najniższe dźwięki, a prawa trzydźwiękową figurę. Ćwicz figurę prawej ręki osobno, aż będzie idealnie równa.
  3. Trzymaj niskie dźwięki. Dźwięki lewej ręki nie są krótkie: trzymaj je przez całą połowę taktu. To właśnie daje preludium ciepłe, dźwięczne brzmienie, nawet bez pedału.
  4. Raczej równo niż szybko. Każdy dźwięk ma tę samą długość, więc słychać każde zawahanie. Wybierz tempo, w którym nigdy nie musisz się zatrzymywać, i przyspieszaj dopiero wtedy, gdy cały fragment jest pewny.
  5. Oszczędnie z pedałem. Bach pisał na klawesyn i klawikord, które nie mają pedału sustain. Na fortepianie wielu pianistów w ogóle go nie używa albo stosuje lekki pedał zmieniany co pół taktu.

Chcesz zrozumieć powyższe nazwy akordów? Nasz poradnik o akordach wyjaśnia trójdźwięki, akordy septymowe i przewroty na przykładach, które możesz zagrać.

Gra na pianinie na tej stronie

Wczytaj Preludium C-dur i obserwuj wzór: dwa klawisze nisko na klawiaturze, potem po kolei trzy wyższe, każdy ze smugą światła unoszącą się, dopóki brzmi. Ponieważ kształt wciąż się powtarza, smugi pozwalają łatwo dostrzec każdy nowy akord. Zwolnij tempo przyciskiem − (2 BPM na kliknięcie, 10 z Shift, do 30 BPM) i włącz metronom, aby dźwięki były równe. Przeciągnij linię postępu do dowolnego taktu, który chcesz powtórzyć. Z klawiaturą MIDI możesz grać razem i od razu słyszysz, czy twój akord zgadza się z tym, który gra pianino.

▶ Zagraj ten utwór na pianinie

Ostatnia aktualizacja: 16 listopada 2026.